Wszyscy nasi terapeuci, dietetycy i lekarze to w pełni wykwalifkowani specjaliści w tym co robią. Poza dyplomami ukończenia studiów posiadają dodatkowe kursy i specjalizację w danych dziedzinach. Zaznaczamy jednak, że nie zatrudniamy pracowników ze względu na ilość dyplomów, które posiadają. Niezbędne jest doświadczenie i pozytywna ocena pacjentów. Nasi specjaliści indywidualnie dobierają terapię dla pacjenta. Dzięki wiedzy, jaką ciągle poszerzają podczas specjalistycznych kursów stają się jeszcze bardziej skutczni w leczeniu pacjenta. Poniżej przedstawiamy metody elementy, których wykorzystujemy podczas pracy z pacjentami:

Osteopatia - metoda leczenia manualnego z ponad 100 letnią tradycją. Bardzo popularna w Stanach Zjednoczonych i Europie zachodniej. W krajach gdzie jest praktykowana, każdego dnia dostarcza dowodów swojej skuteczności w leczeniu zaburzeń funkcjonalnych organizmu, a w szczególności zespołów bólowych układu mięśniowo-szkieletowego (np. dyskopatii, rwy kulszowej, bólów stawowych i mięśniowych, bólów głowy, migren, etc.). Badania potwierdzają duży wpływ leczenia osteopatycznego na wzmacnianie organizmu człowieka poprzez uruchamianie procesów autoregulacyjnych. Odkrywają również przed osteopatią coraz to nowe możliwości, co powoduje iż coraz częściej lekarze medycyny konwencjonalnej współpracują z osteopatami w celu osiągnięcia lepszych rezultatów terapeutycznych. (Cytat ze strony: www.osteopatia.pl)

Ogólna koncepcja osteopatii, jej miejsce i zadania w medycynie i terapii manualnej

Osteopatia jest medycyną manualną.

Jest uznaną i cenioną w wielu krajach na świecie formą diagnozowania i leczenia.

Diagnozuje zaburzenie ruchomości, napięcia i konsystencji tkanek - głównie w narządzie ruchu (ale nie tylko) - w zakresie jej wpływu na wystąpienie konkretnych objawów chorobowych. Jest to tzw. wczesna diagnostyka wskazująca tkanki zmienione funkcjonalnie zanim pojawią się zmiany strukturalne.

Zmiany funkcjonalne tkanek są w zdecydowanej większości przypadków przyczyną dolegliwości bólowych i zaburzeń funkcjonowania organizmu ludzkiego trudnych lub niemożliwych do obiektywizacji współczesnymi metodami obrazowania.

Osteopatia jako medycyna manualna zaburzeń funkcjonalnych wpisuje się zakresem swego działania w krajobraz ochrony zdrowia ludzkiego, jako medycyna z wyboru, w przypadkach zaburzeń funkcjonalnych organizmu.

Osteopatia jest również medycyną prewencyjną. Osteopaci, przywracając naturalną ruchomość tkanki, poprawiają jakość tkanki zwiększając jej odporność na choroby, infekcje i urazy.

Osteopatia z powodzeniem współpracuje z leczeniem klasycznym i chirurgicznym wspomagając zastosowane leczenie farmakologiczne czy chirurgiczne poprzez czuwanie nad jakością ruchu tkanek chorego i stymulując procesy naprawcze organizmu.

Najbardziej charakterystyczną cechą medycyny osteopatycznej jest praca z pacjentem bólowym. Tym w stanie ostrym jak i przewlekłym.

Osteopata często jest terapeutą pierwszego kontaktu, co wymaga od niego umiejętności diagnozowania w oparciu o wiedzę ogólnomedyczna i umiejętność przeprowadzenia badania klinicznego. Dodatkowym atutem osteopaty jest badanie palpacyjne pozwalające z dużą precyzją określenie tkanki zmienionej chorobowo i/lub funkcjonalnie.

Osteopatia jest zawodem o wysokim stopniu odpowiedzialności.

Reasumując, osteopatia jest jedną z dziedzin medycyny klasycznej i posługuje się zasobem technik własnych oraz tych praktykowanych w różnych odmianach terapii manualnej. Najbardziej zatem właściwym określeniem osteopatii jest medycyna manualna.

Dariusz Skrzypek D.O.
Prezes TOP (Towarzystwa Osteopatów Polskich)

PNF - Prorioceptive Neuromuscular Facilitation (torowanie nerwowo-mięśniowe)

PNF jest koncepcją posiadającą własną filozofię i zasady pracy z pacjentem. Podstawowym celem terapii jest praca nad funkcją, której chory potrzebuje. Siła mięśni, zakres ruchu - to, co jest ważne w tradycyjnym postępowaniu terapeutycznym, jest tylko środkiem do uzyskania celu jakim jest funkcja. Jakże często zapominamy o tym w naszej codziennej praktyce. Koncepcja ta zaleca postrzeganie chorego w sposób całościowy, wykorzystując do terapii silne i zdrowe regiony ciała. Umożliwia to pełne wykorzystanie rezerw tkwiących w organizmie, motywuje do dalszego działania, a co najważniejsze zapewnia bezbolesną pracę, bez traumatyzujących psychicznie i fizycznie doznań. Chory powinien być partnerem fizjoterapeuty, określającym zakres i granice działania. To on ustala cele terapii. Terapeuta ma w tym wypadku rolę doradczą. Dzięki takiemu podejściu chory nawet z dużą dysfunkcją zachowuje dobrą motywację i jest pozytywnie nastawiony do współpracy z terapeutą.

Uczestnicząc w kursach tej Koncepcji mieliśmy okazję, wraz z naszymi pacjentami, doświadczyć jak szeroki jest zakres jej oddziaływań. Przekonaliśmy się, że nie są to jedynie wzorce kończyn ćwiczone z oporem, ewentualnie połączone z jakąś techniką. PNF posiada również całą gamę działań umożliwiających terapię na macie, naukę chodu, ćwiczenia mięśni mimicznych, a także pracę nad takimi funkcjami jak oddychanie, żucie i połykanie.

Koncepcja ta powstała w 1946 roku w kalifornijskiej klinice w Valejo. To tam, niemiecki neurofizjolog - dr Herman Kabat wraz z fizjoterapeutką - Maggie Knott pracowali nad PNF. Przez następne lata wzrastało zainteresowanie Koncepcją, która do dziś doskonali się i przeobraża wykorzystując najnowsze osiągnięcia nauk medycznych. W niedługim czasie powstało Centrum Rehabilitacji Fundacji Kaisera (Kaiser Fundation Rehabilitation Center) stając się głównym ośrodkiem rozwoju tej Koncepcji.

W 1950 roku dr Zinn - dyrektor kliniki medycznej w szwajcarskim Bad Regaz rozpoczął nauczanie fizjoterapeutów PNF. W roku 1973 zaprosił do współpracy Maggie Knott. W ten sposób odbyły się pierwsze kursy Koncepcji PNF, które stały się integralną częścią programów studiów dla fizjoterapeutów. W 1979 roku Sue Adler - najbliższy współpracownik Maggie, rozpoczęła prowadzenie kursów o średnim i wyższym poziomie zaawansowania. W 1981 roku poprowadziła pierwszy kurs dla instruktorów PNF.

W 1985 roku kilkunastu instruktorów PNF założyło Międzynarodową Grupę Instruktorów PNF (International PNF Instructor Group), która w 1997 roku przeobraziła się w Międzynarodowe Stowarzyszenie PNF (International PNF Associate - IPNFA) z siedzibą w Bazylei.

W Polsce doskonalenie wiedzy o PNF możliwe jest od czerwca 1997 roku, kiedy to, dzięki współpracy Polskiego Towarzystwa Fizjoterapii i niemieckiego Centralnego Związku Fizjoterapeutów (Zentral Verband Krankengymnasten - ZVK) odbył się w Warszawie pierwszy kurs podstawowy prowadzony przez IPNFA Senior instruktor Inge Berlin oraz IPNFA Advance Instruktor Bettinę Lang. Rok pózniej odbył się, również w Warszawie, następny kurs podstawowy prowadzony przez IPNFA Senior Instructor Sue Adler.

Neuromobilizacje - polegają na napinaniu lub uruchamianiu nerwów przez odpowiednie kombinacje ustawień
i trakcji, przeprowadzane podobnie jak w testach napięciowych. Neuromobilizacje są rodzajem terapii manualnej,
w której na układ nerwowy działa się bezpośrednio, "przez pociąganie nerwu", w celu usprawnienia jego elastyczności i ruchomości. Postępowanie takie ma na celu normalizację zakłóconej pobudliwości i intensywności procesów nerwowych, a przez to pełniejsze przekazywanie informacji w organizmie i usprawnienie procesów naprawczych, gojących. Często pozwala ono na, nieomal natychmiastową, poprawę funkcji i zlikwidowanie bolesności oraz na szybszą regenerację podrażnionych tkanek w tych sytuacjach, w których u podłoża patologii występuje zaburzenie czynności. W konsekwencji neuromobilizacje to: leczenie w ostrych stanach zapalnych, ograniczenie patologicznych napięć tkanek kurczliwych, zmniejszenie bólu, normalizacja priopriocepcji a w końcu równowaga psychofizyczna.

  Koncepcja terapii poprzez neuromobilizacje jest zupełnie nowym spojrzeniem na leczenie schorzeń, wymagającym przełamania dotychczas stosowanych schematów myślowych. Stanowi logiczne wytłumaczenie dla wielu mechanizmów i objawów patologicznych. Wzbogaca rozumienie niektórych, już stosowanych, skutecznych sposobów terapii, których istota działania często nie była dostatecznie wyjaśniona. Mamy nadzieję, że koncepcja ta zawiera treści, które zainteresują państwa i staną się bodźcem do jej poznania, obserwacji klinicznych przy jej stosowaniu i wielokierunkowego rozwoju takiego sposobu leczenia.

Fizykoterapia - Bardzo ważny dział fizjoterapii zajmujący się głównie wpływem czynników FIZYKALNYCH na organizm człowieka. Można do nich min. zaliczyć takie czynniki jak:

- ciepłolecznictwo (zimny lub ciepły czynnk dostarczany do organizmu)

- elektrolecznictwo (wykorzystanie leczniczego wpływu prądu na tkanki organizmu człowieka)

- promieniowanie laserowe (wykorzystuje się światło spolaryzowane w leczeniu różnego rodzaju schorzeń tkanek)

- pola magnetyczne

- pola elektromagnetyczne

- ultradźwięki (wskazania: choroba zwyrodnieniowa, zespoły korzeniowe, bóle pleców i krzyża, tzw zespół bolesnego barku, zespół bolensego łokcia, ostroga kości piętowej, nerwoból mięśnia trójdzielnego, bóle poamputacyjne, szczękościsk, owrzodzenia, przykurcz Duputrena, blizny) przy wykorzystaniu odpowiedniego leku aplikowanego wraz z ultradźwiękami zabieg ten nazywa się: ultrafonoforezą. Zabieg ten wzmaga działanie ultradźwięków oraz dodatkowo zwiększa wchłanianie się różnego rodzaju leków np. Contratubexu stosowanego do "zmiękczania blizn".

Stretching - Inaczej rozciąganie jest to przywracanie odpowiedniej elastyczności mięśni, która często jest zaburzana ze względu na złą postawę oraz nieergonomiczne życie. Zły balans mięśniowy powoduje często takie objawy jak nierówna długość kończyn ale i czasem nawet skoliozę lub asymetryczne ustawienie miednicy. Przywrócenie odpowiedniego napięcia mięśniowego sprawia często, że dolegliwości bólowe mijają, a układ szkieletowy powraca do swpjej równowagi.

Różne odmiany masażu - Masaż to jeden z najpopularniejszych zabiegów stosowanych w rehabilitacji pacjentów. Swoją popularność z pewnością zdobył dzięki temu, iż chętnie zlecany jest przez lekarzy, jako ten, który "nie jest w stanie zaszkodzić". Oczywiście masaż ma również swoje przeciwskazania ale jest ich relatywnie mało. Masaż klasyczny czy leczniczy opierający się na technikach powierzchownych ma wpływ bardzo ogólny na organizm pacjenta. Częściej jest stosowany z tego względu w seriach rozciągniętych w czasie aby miał szansę zadziałać. 

W tym miejscu chcemy wszystkich pacjentów ostrzec przed "masażystami", którzy chcą coś "ustawiać", "nastawiać", "poprawiać", czy strzelać z  kości. Wyżej wymienione zabiegi są to zabiegi zwane "terapią manualną" do wykonywania, której trzeba mieć specjalne uprawnienia. Należy również zwrócić uwagę, iż zabiegi tego typu powinny być wykonywane nie częściej niż dwa razy w tygodniu na jednym odcinku kręgosłupa. Jeśli mamy tendencję do "blokowania" się kręgosłupa zazwyczaj problem nie tkwi w samym kręgosłupie. Zabiegi tego typu powinny być wykonywane rzeczywiście tylko wtedy gdy jest to niezbędne. Więcej o terapii manualnej znajdziesz w opisie metody Osteopatii w dziale "jak leczymy".

Masaż klasyczny - to najpopularniejszy masaż, który w zależności od formy - intensywności może być leczniczy, relaksacyjny, pobudzający itp. Do masażu klasycznego należą zabiegi, które mają na celu poprawienie psychofizycznego stanu pacjenta, znajdują one zastosowanie w zapobieganiu i leczeniu wielu chorób z dziedziny ortopedii, neurologii, pediatrii, ginekologii oraz chorób internistycznych. W zależności od sytuacji masaż klasyczny może być wykonywany w formie zabiegu całościowego lub częściowego. Masaż działa przeciwbólowo, polepsza odżywianie tkanek, regeneruje mięśnie, reguluje napięcie mięśniowe, zwiększa elastyczność i sprężystość mięśni, zmniejsza tkankę tłuszczową, przyspiesza przemianę materii, uaktywnia przepływ krwi i limfy. 
 nóg do głowy na obu stronach parzyście.

Masaż klasyczny jest wykonywany bezpośrednio na ciele osoby masowanej przy użyciu środka ułatwiającego masaż np. oliwki, kremu do masażu, talku lub maści leczniczej. Najczęściej stosuje się tradycyjne techniki masowania, czyli rozcieranie, głaskanie, wyciskanie, przesuwanie, oklepywanie. W czasie masażu odprężamy się i relaksujemy. Odpręża się też nasze ciało, miejsca pełne napięcia i bólu zostają rozprężone. Regularne stosowanie masażu polepsza samopoczucie, koryguje istniejące zmiany układu kostnego, po masażu odczuwamy mniejsze napięcie w kręgosłupie, plecach i karku. Masaż klasyczny poprawia wygląd skóry, jest ona lepiej dotleniona i ukrwiona.

Masaż relaksacyjny -pobudza mięśnie, skórę i układ krążenia, a zarazem wspaniale oddziałuje na układ nerwowy - równoważy wysyłane przez ciało negatywne reakcje na stres, likwiduje mimowolne napięcie mięśni, przywraca prawidłowy rytm serca, właściwe krążenie i ciśnienie krwi, a nawet pomaga w walce z bezsennością.Fenomen jakim jest ludzki dotyk sprawia, iż subtelny masaż relaksacyjny wykorzystujemy jako jedną z metod terapeutycznych, kosmetycznych oraz relaksacyjnych.

Celem masażu relaksacyjnego jest zmniejszenie, potem całkowite zniesienie napięcia mięśniowo-nerwowego i psychicznego, tym samym uzyskanie pełnego rozluźnienia, odprężenia.
Z tego powodu ruchy wykonywane przez masażystę są spokojne, powolne, rytmiczne, łagodne a ich zadaniem jest uspokoić duszę i ciało.

Umiejętność relaksowania się jest bardzo cenna, szczególnie dzisiaj, kiedy 90% ludzi szuka pomocy u lekarzy z powodu dolegliwości związanych ze stresem, takich jak: bóle pleców, szyi, głowy, przemęczenie oczu, słaba zdolność koncentracji, depresja, nadpobudliwość, irytacja, wysokie ciśnienie krwi, wyczerpanie itd. dlatego może forma masażu, jaką jest masaż relaksacyjny jest tak bardzo popularna i pożądana. W prawidłowo wykonanym masażu relaksacyjnym następuje rozluźnienie wszystkich mięśni do tego stopnia, że ciężko nam jest zapanować nad własnym ciałem.

Świece, aromatyczne zapachy, kadzidełko, pachnące olejki, ciepła pościel jest to nie tylko obecna moda na relaksację, ale jeden z podstawowych warunków, aby masaż mógł się odbyć i aby klient był z niego zadowolony. W tej chwili w praktyce terapeutycznej spotykamy się z sytuacjami, iż masaż relaksacyjny jest także wstępem do innych zabiegów kosmetyczno - terapeutycznych. Jest to taki filar na którym opiera się cała technika relaksacji, wszelkie zabiegi, którym się poddajemy aby się zrelaksować. Prosty przykład: Sluchamy muzyki aby się odprężyć. W momencie, gdy zostanie nam zrobiony taki masaż zrelaksujemy się jeszcze mocniej jeszcze intensywniej i ....trwalej.

Masaż to sposób na zrelaksowanie się i rozluźnienie, przynosi ulgę przy bólach ciała i uczuciu spięcia. Poprawia również stanu zdrowia, gdyż działa leczniczo na nasze ciało. Jest to zabieg całkowicie bezpieczny. Z masażu może skorzystać każdy, niezależnie od wieku, płci czy stanu zdrowia.

Masż leczniczy - Oparty jest na technikach masażu klasycznego. Głównym celem jest leczenie pewnych zaburzeń organizmu poprzez zabiegi manualne. Każdy taki masaż może być poprzedzany zabiegami fizykalnymi np. naświetlaniem lampą Solux, okłady kompresem rozgrzewającym czy też wykonywany z użyciem środków wspomagających zabieg np. różnego rodzaju maści lecznicze działające przeciwbólowo, przeciwzapalnie i rozgrzewająco.

Masaż sportowy - Od wielu lat stał się on niezbędnym elementem w procesie treningowym sportowców. Pozwala zwalczyć skutki zmęczenia spowodowane wysiłkiem fizycznym. Masaż zmęczonego mięśnia pomaga rozluźnić go i zapobiega późniejszym uszkodzeniom.

Jest niezbędny w sytuacjach, gdy sportowcy muszą podjąć wysiłek, zanim zdążą odpocząć, np. w wieloetapowych wyścigach kolarskich czy wielodniowych turniejach siatkarskich czy koszykarskich. W tych przypadkach masaż pozwala im szybciej odzyskać siły.

Masaż stóp (releksoterapia) - Różne obszary na stopach i dłoniach odpowiadają poszczególnym częścią ciała i tym samym masując je lub uciskając określone punkty można oddziaływać na konkretny narząd.
Celem jest odblokowanie stref przepływu energii całego ciała a także likwidacja bólu i napięć znajdujących się w poszczególnych obszarach czy też narządach. 
Strefy ciała biegną wzdłuż od palców